راستش، اون‌وقت خيلی نفهميدم بابا چی می‌گه، ولی هرچی بزرگ‌تر شدم، ديدم عجب درسی، بابا بهم داده بود. هيچ چيز اين دنيا ارزش گريه کردن نداره. نه زمين خوردن‌هاش، نه اسباب‌بازی‌هاش، نه ناراحتی‌هاش... گريه، فقط برای امام حسين(عليه‌السلام)...

جالب‌تر اين‌که سالها بعد ديدم اصلاً اين دستور امام‌رضا(علیه‌السلام)ست که فقط برای امام حسين(عليه‌السلام) بايد گريه کرد. نمی‌دونم، شما هم شايد داستان امام و ابن شبيب رو خونده باشين:

يابن الشّبيب! گريه فقط در غم حسين

يابن الشّبيب! گريه فقط مال کربلاست

3- شيرين‌ترین حرف بابام

سال اول دانشگاه بودم که بابام گفت: می‌دونی چرا اين اسم رو برات انتخاب کردم؟

گفتم: نه.

بابا می‌خواست دليلش رو بگه که مامان از اون طرف سالن گفت: خب حالا. يعنی نمی‌خواد بگين. انگار يه جورايی اذيت می‌شد.

منم منتظر نسشته بودم تا بابا بگه. آخه خيلی دلم می خواست بدونم چرا اسمم « علی اکبر» شده.

بابا يه کم مکث کرد، و بعد از چند ثانيه گفت:

ببين پسرم!

اسمت رو گذاشتم علی اکبر که هر وقت به سن علی اکبر امام حسين رسيدی، فدای علی اکبر بشی و خدا تو رو از من بگيره، تا فقط يه ذره از مصيبت آقامو درک کنم.

شوکه شده بودم. تا حالا اين‌قدر خوشحال نشده بودم. شايد از چهره‌ام نمی‌شد به عمق خوشحاليم رسيد ولی از اون روز به بعد اصلاً زندگی برام يه معنای ديگه پيدا کرد.

از اون روز به بعد، علی اکبر ديگه فقط اسمم نيست، دار و ندارمه..

همه‌اش منتظرم يه سالی بياد که من هم‌سن حضرت بشم و برم. ولی سال‌ها از اون روز می‌گذره و ديگه تقريباً از خودم نااميد شدم. انگار قربانیِ بابامو قبول نکردن.

به‌هر حال شما دعا کنين. شايدم قبول کردن.

بعد نوشت

امشب شب هشتمه و ما هر وقت به هشت می‌رسيم، دلمون ميره پيش امام رضا(عليه‌السلام). برای همين، يه بند از ترکيب بندی که برادرم «مهدی» سروده رو براتون می‌ذارم، که از اتفاق با خاطراتی که گفتم هم تناسب داره.

و

دعای قافله:

من هم مثل پدرم،

دعا می‌کنم دعای فرزندم اجابت شود؛

و فرزندش،

و فرزند فرزندش،

و ...

آن‌گاه که می‌گويند:

بأبی انت و امی يَا اباعبدالله...